این فیلم با وقایع‌نگاری دقیق سیر تکاملی جنبش ملی الجزایر از سال ۱۹۳۹ تا آغاز انقلاب در اول نوامبر ۱۹۵۴، به وضوح نشان می‌دهد که «جنگ الجزایر» یک حادثه تاریخی ناگهانی نبوده، بلکه روند طولانی از رنج‌ها و شورش‌های جنگی مستمر از آغاز استعمار در سال ۱۸۳۰ تا روز اول نوامبر ۱۹۵۴ بوده است. در مرکز داستان، احمد تحت تاثیر نگاه پسرش که نماد الجزایر جدید است، و میلود، سخنور نیمه‌مجنون و پیامبرگونه که تجسم حافظه جمعی شورش است، رفته‌رفته به آگاهی سیاسی علیه استعمار، آزادی الجزایر و مردمش دست می‌یابد.

یک فعال سیاسی پس از سال‌ها حبس از زندان آزاد می‌شود، اما بازگشت او به خانه به ماجرایی تاریک تبدیل می‌شود؛ چرا که سرخوردگی او با انتظارات خانواده‌اش در تضاد است. این اثر که نشان‌دهنده تنوع سبک یوسف شاهین است، یک ملودرام ظریف، موزیکال پرشور، تمثیلی چندلایه و تصویری عمیق از سرخوردگی‌های شخصی و سیاسی است.